SETER SZKOCKI (GORDON)
(Gordon Setter)
Kraj pochodzenia: Wielka Brytania
Data publikacji obowiązującego wzorca: 28.07.2009
Użytkowość: pies wystawiający.
Klasyfikacja FCI: Grupa 7 – Wyżły.
Sekcja 2 – Wyżły brytyjskie. Seter.
Próby pracy wymagane.

WYGLĄD OGÓLNY:
Pies o szlachetnym wyrazie, budowy galopena, sylwetką przypominający
silnego konia myśliwskiego – huntera. Harmonijnie i proporcjonalnie
zbudowany.

ZACHOWANIE – TEMPERAMENT:
Inteligentny, pojętny, pełen godności. Śmiały, towarzyski,
o usposobieniu przyjaznym i zrównoważonym.

GŁOWA:
Raczej głęboka niż szeroka. Odległość od guza potylicznego do
stopu nieco większa niż od stopu do nozdrzy. W okolicach oczu
głowa powinna być sucha.
Mózgoczaszka:
Czaszka: lekko zaokrąglona, najszersza pomiędzy uszami, pojemna,
nieco dłuższa niż kufa. Guz potyliczny dobrze zaznaczony.
Stop: wyraźny.
Trzewioczaszka:
Nos: duży, szeroki, czarny, o szeroko rozwartych nozdrzach.
Kufa: długa, o prawie równoległych liniach, nie spiczasta, ani wąska.
Głębokość kufy powinna być nieco mniejsza niż jej długość.
Wargi: niezbyt obwisłe, wyraźnie zarysowane.
Szczęki/uzębienie: szczęki mocne, o idealnym i kompletnym zgryzie
nożycowym tj. siekacze górne powinny ściśle pokrywać siekacze
dolne. Zęby osadzone prostopadle do szczęk.
Policzki: na tyle mało wydatne, aby głowa sprawiała wrażenie suchej.
Oczy: ani zapadnięte, ani zbyt wypukłe, osadzone dostatecznie
głęboko pod łukami brwiowymi; o żywym, inteligentnym wyrazie.
Powinny być ciemnobrązowe i lśniące.
Uszy: średniej wielkości, o delikatnej skórze. Osadzone nisko
i przylegające do głowy.

SZYJA:
Długa, sucha, o łukowato wygiętej linii górnej, bez obwisłego
podgardla.

TUŁÓW:
Umiarkowanej długości.
Lędźwie: szerokie i lekko wysklepione.
Klatka piersiowa: głęboka, lecz nie nazbyt szeroka. Żebra dobrze
wysklepione, sięgające daleko ku tyłowi.

OGON:
Prosty lub lekko szablasty, nie sięgający poniżej stawu skokowego.
Noszony poziomo lub poniżej linii grzbietu. Gruby u nasady
i zwężający się stopniowo ku końcowi. Włosy pióra
rozpoczynającego się u nasady ogona powinny być długie, proste
i skracające się w kierunku jego końca.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: mocne, o płaskich i prostych kościach.
Łopatki: długie i ukośnie ustawione daleko ku tyłowi, płaskie i dobrze
związane w kłębie. Niepożądane zbyt ciężkie.
Łokcie: nisko osadzone pod tułowiem.
Śródręcza: ustawione pionowo do podłoża
Łapy: owalne, z dobrze wysklepionymi, zwartymi palcami. Pomiędzy
palcami obficie owłosione. Opuszki dobrze rozwinięte, mocne.
Kończyny tylne:
Wygląd ogólny: od biodra do stawu skokowego długie, szerokie
i umięśnione, zaś od stawu skokowego do stopy proste, krótkie
i mocne.
Miednica prawie pozioma.
Stawy kolanowe: dobrze kątowane.
Łapy: owalne, z dobrze wysklepionymi, zwartymi palcami. Pomiędzy
palcami obficie owłosione. Opuszki dobrze rozwinięte, mocne.

CHODY
Równe, miarowe, płynne i posuwiste, z silną akcją kończyn tylnych.

OKRYWA WŁOSOWA:
Włos: na głowie, przedniej stronie kończyn i na końcach uszu
powinien być krótki i delikatny. Na pozostałych partiach ciała średniej
długości, płasko przylegający, nie kędzierzawy, ani falisty. Frędzle na
górnej części uszu długie i jedwabiste, z tyłu kończyn długie,
delikatne i proste. Obfite owłosienie brzucha tworzy frędzle
rozciągające się na przedpiersie i spodnią stronę szyi. Wszystkie
frędzle nie powinny być faliste ani kędzierzawe.
Umaszczenie: smoliście czarne, lśniące, bez śladu rdzawego nalotu,
z podpalaniem koloru dojrzałego kasztana. Dopuszczalne są czarne
znaczenia wzdłuż palców i pod żuchwą.
Podpalania: dwie wyraźne plamki nad oczami o średnicy nie
przekraczającej 2 cm; na bokach kufy podpalanie tworzy obwódkę
otaczającą kufę, nie sięgającą jednak wyżej nasady nosa.
Podpalania na gardle oraz dwie duże, wyraźnie odcinające się plamy
na piersi. Podpalanie na wewnętrznej stronie ud rozciąga się na
przednią część kolan i zachodzi na zewnętrzną powierzchnię tylnych
kończyn od stawu skokowego do palców. Na kończynach przednich
podpalanie sięga do łokci z tyłu i do nadgarstków lub nieco wyżej
z przodu. Podpalanie wokół odbytu.
Akceptowane są bardzo małe białe plamki na piersi. Wszelkie inne
kolory poza wyżej wymienionymi są niedopuszczalne.

WZROST:
Wysokość w kłębie: psy: 66 cm
suki: 62 cm
Waga: psy: 29,5 kg
suki: 25,5 kg

WADY:
Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny być
traktowane, jako wady i oceniane w zależności od ich stopnia oraz
wpływu na zdrowie, sprawność i dobre samopoczucie psa i zdolności
do wykonywania pracy, do której był przeznaczony.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
· Agresja lub wyraźna lękliwość
· Psy wykazujące wyraźne wady fizyczne lub zaburzenia
charakteru powinny być dyskwalifikowane.

Uwaga: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra,
całkowicie opuszczone do moszny.
Paralaksa tła

AKITA

 
POCHODZENIE: Japonia.
 
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA:
13.03.2001.
 
UŻYTKOWOŚĆ: Pies do towarzystwa.
 
KLASYFIKACJA F.C.I.: Grupa 5 Szpice i psy ras
pierwotnych.
Sekcja 5 Szpice azjatyckie i rasy
pokrewne.
Bez prób pracy.
 
ZARYS HISTORII RASY: Pierwotnie, wielkość japońskich psów
wahała się od małej do średniej, i nie istniała żadna duża [japońska]
rasa. Od 1603 roku, w okolicy Akity, używano do walk psów akita
matagi (były to średniej wielkości psy, polujące na niedźwiedzie). Od
roku 1868 akita matagi krzyżowano z psami tosa i mastifami. W
efekcie, gabaryty psów tej rasy zwiększyły się, lecz utracone zostały
charakterystyczne cechy typu szpica.
W 1908 roku zakazano walk psów; niemniej jednak zachowano tę rasę
i poprawiono jej typ, czyniąc ją [jedyną] dużą japońską rasą. W
efekcie, w roku 1931, dziewięciu największych i najwybitniejszych
przedstawicieli rasy uznano za „pomniki przyrody”.
Podczas drugiej wojny światowej (1939-1945) futer tych psów
używano powszechnie do wyrobu mundurów wojskowych. Policja
wydała rozkaz pojmania i konfiskaty wszystkich psów, z wyjątkiem
owczarków niemieckich, do celów militarnych. Niektórzy miłośnicy
rasy próbowali omijać rozkaz poprzez krzyżowanie akit z owczarkami
niemieckimi. Po zakończeniu drugiej wojny światowej, drastycznie
zmalała liczba akit; wśród ocalałych wyodrębniły się trzy niezależne
typy: 1) akity matagi, 2) walczące akity, 3) akity-owczarki. Sprawiło
to, iż sytuacja rasy stała się niezwykle skomplikowana.
Po wojnie, podczas procesu przywracania czystości rasy, krótkotrwałą
popularność zdobył wykazujący cechy mastiffa i owczarka
niemieckiego pies z linii Dewa – Kongo-go.
Jednakże, rozsądni miłośnicy rasy nie uznali tego typu psa za
odpowiadający wymogom japońskiej rasy; poczynili więc próby
wyeliminowania wpływu wcześniej użytych do hodowli ras, poprzez
krzyżowanie ocalałych psów z akitami matagi, w celu przywrócenia
pierwotnej czystości rasy. Uzyskali w ten sposób stabilny, czysty typ
dużej rasy psa, w obecnie znanym kształcie.
 
WRAŻENIE OGÓLNE: Duży, mocny, harmonijny pies o dużej
masie; silnie zaznaczone drugorzędowe cechy płciowe, z
zachowaniem wielkiej szlachetności i dostojeństwa; mocna budowa.
 
ISTOTNE PROPORCJE: Stosunek wysokości w kłębie do długości
tułowia (od najbardziej wysuniętego do przodu punktu łopatki do
szczytu zadu) wynosi 10:11, przy czym tułów jest nieco dłuższy u
suk, niż u psów.
 
USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT : [Temperament] Spokojny,
wierny, posłuszny i pojętny.
GŁOWA :
 
OKOLICA MÓZGOCZASZKI :
Czaszka: Wielkości proporcjonalnej do tułowia. Czoło szerokie, z
wyraźną bruzdą. Brak zmarszczek.
Stop: Zaznaczony.
 
OKOLICA TWARZOCZASZKI:
Nos: Duży i czarny. Nieznaczny i rozproszony brak pigmentu
dopuszczalny wyłącznie u białych psów, ale zawsze preferowany
czarny [pigment].
Kufa: Umiarkowanie długa i mocna, z szeroką nasadą, zwężająca się,
lecz nie spiczasta. Grzbiet nosa prosty.
Szczęka i żuchwa oraz uzębienie: Zęby mocne; zgryz nożycowy.
Wargi: Napięte.
Policzki: Umiarkowanie rozwinięte.
Oczy: Stosunkowo małe, niemal trójkątnego kształtu ze względu na
uniesiony zewnętrzny kącik oka; umiarkowanie szeroko rozstawione;
ciemnobrązowe – im ciemniejsze, tym lepsze.
Uszy: Stosunkowo małe, grube, trójkątne, nieco zaokrąglone na
końcach, umiarkowanie szeroko rozstawione, stojące i nieco
pochylone do przodu.
 
SZYJA: Gruba i umięśniona, bez łałoku, harmonizująca z głową.
 
TUŁÓW:
Grzbiet: Prosty i mocny.
Lędźwie: Szerokie i umięśnione.
Klatka piersiowa: Głęboka; przedpiersie dobrze rozwinięte; żebra
umiarkowanie wysklepione.
Brzuch: Dobrze podciągnięty.
OGON: Wysoko osadzony, gruby, noszony mocno zwinięty nad
grzbietem; gdy ogon jest opuszczony jego koniec sięga niemal stawu
skokowego.
 
 
KOŃCZYNY PRZEDNIE :
Łopatki: Umiarkowanie ukośne i rozwinięte.
Łokcie: Przylegające.
Przedramiona: Proste, o mocnym kośćcu.
 
KOŃCZYNY TYLNE: Dobrze rozwinięte, mocne, umiarkowanie
kątowane.
 
ŁAPY: Grube, okrągłe, wysklepione i zwarte.
 
CHÓD/RUCH : Sprężysty i energiczny chód.
 
SZATA:
WŁOS: Włos okrywowy szorstki i prosty; podszycie miękkie i gęste;
kłąb i zad okryte nieco dłuższym włosem; włos na ogonie nieco
dłuższy, niż na reszcie ciała.
MAŚĆ: Rudo płowa, sezamowa (rudo płowe włosy z czarnymi
koniuszkami), pręgowana i biała. Wszystkie wspomniane wyżej
kolory, z wyjątkiem białego, muszą mieć „urajiro”.
(Urajiro = biaława szata po bokach kufy, na policzkach, spodzie
żuchwy, szyi, klatce piersiowej, tułowiu i ogonie oraz wewnętrznej
stronie kończyn).
 
WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie: Psy: 67 cm,
Suki: 61 cm.
Tolerancja 3 cm powyżej i poniżej.
 
WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy
uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem
ich stopnia i zasięgu.
• Sucze psy / samcze suki.
• Przodozgryz lub tyłozgryz.
• Brakujące zęby.
• Niebieski język lub język w czarne plamy.
• Tęczówka jasnego koloru.
• Krótki ogon.
• Bojaźliwość.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
• Agresja lub nadmierna bojaźliwość.
• Nie stojące uszy.
• Zwisający ogon.
• Długi włosy (kosmaty).
• Czarna maska.
• Znaczenia na białym tle.
Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości,
powinien zostać zdyskwalifikowany.
 
Uwaga: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra,
całkowicie opuszczone do moszny.